„ Zmiana wspomnień , które kształtują sposób, w jaki postrzegamy siebie, zmienia również sposób, w jaki postrzegamy innych. Dlatego nasze relacje, wydajność pracy, to co jesteśmy gotowi zrobić lub czemu jesteśmy w stanie się oprzeć, wszystko zmierza w pozytywnym kierunku”

– Francine Shapiro

O terapii EMDR

EMDR ( EYE MOVEMENT DESENSITIZATION AND REPROCESING) jest to podejście terapeutyczne, które zapoczątkowała w latach 80 tych XX wieku amerykańska psycholog Francine Shapiro. Terapia ta łączy w sobie elementy wielu podejść psychoterapeutycznych, jednak nie wymaga ani szczegółowej narracji traumatycznego wydarzenia, ani prac domowych. To co odróżnia EMDR od innych psychoterapii to aspekt neurofizjologiczny ( praca z ciałem).

Terapia EMDR opiera się na Adaptacyjnym Modelu Przetwarzania Informacji ( AIP), który bazuje na naturalnej zdolności mózgu do leczenia urazów psychicznych. Traumatyczne doświadczenia mogą być przechowywane w dysfunkcjonalny sposób co powoduje utrzymujący się stres, emocjonalne cierpienie, natłok negatywnych myśli, uczucie przytłoczenia czy nawet poczucie ponownego z nalezienia się w trudnej chwili.

Celem terapii EMDR jest przetworzenie negatywnych wspomnień, które są efektem trudnych wydarzeń zapisanych w pamięci w postaci doznań sensorycznych ( obrazów, dźwięków , zapachów, dotyku), myśli, emocji, odczuć fizycznych, negatywnych przekonań związanych ze zdarzeniami za pomocą bilateralnej stymulacji mózgu.

Pacjent przywołuje trudne wspomnienie z przeszłości, skupia się na myślach, uczuciach, a także naprzemiennej stymulacji obu półkul mózgowych przy pomocy horyzontalnych ruchów ręki terapeuty ( za którą podąża wzrokiem) bądź też sygnałów dźwiękowych. To pomaga w „ rozmrożeniu” odizolowanych i niedostępnych części pamięci związanych z trudnym doświadczaniem, a następnie łączenie wspomnień z innymi treściami w sieciach pamięci. Wówczas wspomnienia zostają umiejscowione w przeszłości, nie teraźniejszości. W efekcie dochodzi do wytworzenia nowych połączeń neuronalnych, lepszego przepływu informacji , a w konsekwencji uzyskania nowej perspektywy rozumienia danej sytuacji: neutralizacji negatywnych wspomnień, zmiany myśli, emocji czy odczuć w ciele w obrębie danego wspomnienia.

W terapii EMDR można wyodrębnić osiem faz i można pracować w 3 płaszczyznach czasowych: przeszłość- teraźniejszość-przyszłość. Istotą pracy z objawem tj. tym co tu i teraz jest rozpoznanie przeszłości, która jest kluczowa do obecnych i przyszłych problemów.

Czas trwania jednej sesji terapii EMDR to 50 minut.

Zastosowanie terapii EMDR: traumatyczne wspomnienia, napady paniki, fobia społeczna, uogólnione zaburzenia lękowe, fobie, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, przewlekły ból, choroba afektywno-dwubiegunowa, uzależnienia, depresja, lęk antycypacyjny, zaburzenia osobowości, zaburzenia więzi, doświadczenia nieszczęśliwej miłości, psychozy.

Jedną z głównych zalet terapii EMDR jest to, że terapia jest ustrukturyzowana i oparta na badaniach naukowych, co oznacza, że terapeuta EMDR posługuje się przebadanymi naukowo protokołami, stworzonymi do pracy z określonymi problemami pacjenta.

Terapia EMDR jest rekomendowana przez WHO, Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne i Psychologiczne oraz Międzynarodową Organizację Stresu Traumatycznego jako skuteczna metoda leczenia stresu pourazowego. Terapia EMDR została również uznana za skuteczną formę terapii przez wiele międzynarodowych instytucji zajmujących się zdrowiem.